Vandaag slaat de eenzaamheid mij als een vuist in het gezicht, compleet verwrongen, geen idee waar naartoe

Intens knagende eenzaamheid, in hunker zó intens naar verbinding

feel like my body’s been hollowed out and filled with woodsaw dust

Sometimes I wanna break up with my boyfriend because I know in the long run it would honestly give us both some rest - but the aftermath of a breakup has caused me so much emotional hardship in the past, that just the thought of me and him having to go through it makes me sick.. so I don’t do *anything*

fok man hoe kut kan het gaan

Het is ook keer op keer een kunst om mijzelf te kunnen verhouden tegenover mijn eigen pathos, en ik weet dat er in wezen weinig te klagen valt over mijn leven dat ik zelf niet in de hand heb, maar toch zou ik soms zó hartstochtelijk graag de strijd tegen mijn depressies staken en gewoon toegeven dat ik niet meer kan of wil

Zo spijtig dat ik mijzelf mentaal weer voel afglijden

23 jaar oud en gevoelensmatig geen stap verder dan pakweg drie of vier jaar geleden. Veel eelt op de ziel, een diplomapapiertje en een paar kapot gesprongen relaties, dat wel. Ooit was dit mijn droom geweest, en nu wil ik met momenten alleen maar niet hier zijn.

I “survived” a summer in which I barely felt alive and I’m just now coming to terms with the fact that, while it did some damage, it also made me want to stand up straighter in a sense. Maybe that also has a certain power to it

I havent mentally struggled this way since forever, I feel so trapped in this state of mind and its honestly crippling

Wrote little goodbye letters to everyone I could think of

Ik zweef en ik zwijmel en tussen het gemis door overloop ik alles wat ik wil doen, wat ik wil dat jij wil doen, wat wij willen doen. Alsof ik een trein te halen heb, er zit altijd een zweem paniek in die wensen. Net alsof ik het liever wil, of het zo snel mogelijk wil afvinken om het gedaan te hebben. Soms betrap ik mijzelf op spijt, van wie ik niet ben, wij niet zijn, nóg niet zijn. Het is een kluwen aan twijfels en hoop en allesomvattendie liefde die aanvoelt alsof ze zichzelf elk moment de halt kan toeroepen. Ik spiegel te veel, voel te weinig, vervul te weinig noden. Het is goed zoals het is, maar alleen maar af en toe.

Het voelt allemaal zo hopeloos ondankbaar, de wirwar in mijn hoofd

Een meester in het mijzelf haast ondraaglijk moeilijk maken, ik ben weer doodmoe. Leef al weken in een waas en ik heb ondertussen amper nog een idee wie ik ben

Het uitmaken met uw lief en dan zelf kapot gaan, is daar een woord voor?